Review - De Boekendief

Titel: De Boekendief
Schijver: Markus Zusak
Pagina's: 556
Uitgegeven in: 2005

Duitsland, 1939. Liesel is pas negen jaar oud wanneer ze door haar moeder naar een pleeggezin in de buurt van Munchen wordt gebracht. Een van haar geliefde bezittingen is een klein zwart boekje, 'Het Doodgravershandboek', dat ze vond op het graf van haar broertje. In de jaren dat Liesel bij de Hubermanns woont, wordt ze een gewiekste boekendief. Ze redt boeken van de nazi-boekverbrandingen en steelt ze uit de bibliotheek van de burgemeester. Tijdens de verwoestende bombardementen klampt ze zich vast aan haar schatten. Dit is een verhaal van moed, vriendschap, liefde en overleven, dood en verdriet. Dit is Liesels leven in de Himmelstraat, verteld door de ogen van de Dood, een toepasselijke verteller. Maar zal hij haar ook sparen?

Van een boek dat in 1939 is geschreven ben ik over gegaan naar een boek dat begint in 1939. (dat vond ik even een interessante toevalligheid) Ik weet dat Josine en Yumi dit boek al hebben gelezen, dus ik hoef jullie niet te overtuigen om het te lezen. Mardie moet het gewoon gaan lezen. Ik ga ook geen uitgebreide review van het gehele boek doen, maar haal gewoon wat puntjes aan waar ik aan moest denken bij en na het lezen.

Ten eerste, de verteller, ofwel De Dood. De manier waarop het verhaal verteld wordt, is nogal experimenteel. Ik denk dat het natuurlijk hier en daar niet perfect is, zeker niet als je er voor kiest om de 'allombekende Dood' als verteller aan te wijzen, maar het werkte. Ik had het erg interessant gevonden om dit verder uitgewerkt te zien. Het perspectief is namelijk uniek, omdat De Dood enerzijds betrokken is bij de gebeurtenissen maar anderzijds een bepaalde afstand neemt van de mensen. Bovendien denk ik dat Zusak in deze verteller een hoop ideeën van deze tijd heeft kunnen stoppen die naar mijn idee vaak missen in oorlogsverhalen omdat ze vanuit de overlevenden, de slachtoffers, de daders en wat dan ook worden verteld. Met onze generatie wordt dat steeds moeilijker. Wij hebben het niet meegemaakt en beleven de Tweede Wereldoorlog door verhalen die verteld worden door mensen die het ook maar kennen van verhalen. (Oh oh, ik noem hier bijna een postmodernistisch idee: het simulacrum) Misschien zijn wij in zekere zin de dood wel, omdat we weten dat we in zekere zin afstand moeten nemen van die oorlogen, maar tegelijkertijd een plek moeten bewaren om on schuldig te voelen? Of om te rouwen? Of om wat dan ook te doen.

Ik denk dat dat laatste, wij kennen slechts de verhalen, ook mijn kritiek punt inhoudt. Zusaks verhaal is geromantiseerd. Hoe lelijk de achtergrond ook mag zijn en hoewel er ook vast zulke mensen zijn geweest is de Himmelstraat wel een erg 'goede' straat. (Met uitzondering misschien van de ware nazisten en Hitler lievende mensen die soms genoemd worden.) Hans Hubermann, Rudy, Rosa, Liesel zelf. Al die goede mensen, dat is natuurlijk prachtig, maar misschien ook niet even realistisch. Want vaak kon je niet anders dan 'heil Hitleren' etc. Maar alsnog: is het echt erg dat het geromantiseerd is? Geeft dit niet juist blijk aan een beetje hoop in de mens? Is dit metamodernisme!?!

Ik weet het ook allemaal niet. En eigenlijk doet het er niet eens echt toe als je De Boekendief leest. Maar je kunt dit verhaal niet als een naïveling lezen. Noch kun je over de schrijfstijl van Zusak heen lezen zonder door te hebben wat voor woordenspel hij speelt. (Ik vond het prachtig) Noch kan de symboliek van woorden je zijn ontgaan. Maar, ja, ik vond dit een goed boek!

En guess what ik heb nog een fast-read voor de boeg, want mijn volgende Book Jar bepaalde boek is Light! Oeeeeh...

Hugs,

Iris

Review - The Shining

de omslag van mijn versie, en
je weet het nog niet voordat je begint,
maar de tekening past echt heel goed bij
het verhaal.

 Titel: The Shining
Geschreven door: Stephen King
Uitgekomen in: 1977
Pagina's: 659

Jack Torrance's new job at the Overlook Hotel is the perfect chance for a fresh start. As the off-season caretaker at the atmospheric old hotel, he'll have plenty of time to spend reconnecting with his family and working on his writing. But as the harsh winter weather sets in, the idyllic location feels ever more remote... and more sinister. And the only one to notice the strange and terrible forces gathering around the Overlook is Danny Torrance, a uniquely gifted five-year-old.

Holy freaking fuck. Dit boek, jongens, ik kreeg er bijna een hartaanval van, zo spannend was het. Ik heb de afgelopen weken al regelmatig gerambled over dat het zo spannend was en hoe graag ik de hele tijd wilde doorlezen, maar dat vervaagd bij de finale die letterlijk mijn hart sneller deed kloppen.

Scary shit aside: dit is, naar mijn mening, ook gewoon een goed geschreven boek. King beschrijft de omgeving en hotel precies op zo'n manier dat ik alles zo voor mij kon zien. Ook de gevoelens en gebeurtenissen van de diverse personages worden goed neergezet. Verder weet hij ook op een geloofwaardige manier een vijfjarig kind te schrijven, zonder dat deze meteen kinderachtig overkomt, wat ik ook best knap vind. En zeker omdat het hele boek vanuit het oogpunt van de diverse personages geschreven wordt.

Daar heeft King ook nog een extra "trucje" (bij gebrek aan een beter woord), want het allemaal net wat spannender en intenser maakt. Hij schrijft de gebeurtenissen en de gedachten van de personages zo, dat je echt een "real-time" gedachtenstroom meemaakt. Het is niet echt dat je compleet in de gedachten meegaat, maar hij schrijft het zo dat je precies leest wat een personage denkt op dat moment. Het klinkt een beetje vaagjes ik weet het, maar als je het leest, dan snap je wat ik bedoel.

En wat ik nog meer heel goed vind aan dit boek, is dat het, ondanks de vele flashforwards die het boek bevat, nog steeds ECHT heel spannend blijft. Dankzij de flashforwards denk je dat er iets gaat gebeuren, en dan gebeurt dat ook wel, maar toch anders dan je jezelf had voorgesteld. Dat vind ik erg leuk, ik houd namelijk niet van voorspelbaarheid (wie wel).

Het is aan het begin ook niet precies duidelijk wat eigenlijk het probleem is. De nare dingen kruipen beetje bij beetje het verhaal in, zoals het verhaal beetje bij beetje mij vastgreep.

En het einde, OMIJNGOD het einde.

Ik geef dit boek een 9/10. Ik heb nog nooit gehad dat een boek mij zo opfokte (op een goede manier dan). Congrats to mister King.

M.

Edit: geen "Here's Johnny" in het boek te vinden!

Nam nam nam

Omgggggg give me the agatha christie naaaoooo!

Als eerst: iedereen super goed gedaan met het behalen van jullie p!! I'm so proud of my girls!
Ten tweede, stuur mij even een mailtje met jullie adres, dan krijg je een vietnamees kaartje (weet niet of je mij of die kaart eerder ziet maargoed).

Hoe is het in de nllll? Hier regende het vandaag superveel! Omgekeerde wereld! Ik wilde even een snelle update doen over een paar dingetjes die we gedaan hebben, maar ik houd het kort want doe dit op telefoon en heb nu hier geen leuke foto's..

Maar tot nu toe is vietnam super! Vooral: warm, veel eten, heel gastvrije mensen, veel gestaar als je een korte broek aan hebt (dus altijd), nog meer eten, ongelooflijk druk verkeer met alleeeeen maar scooters (die Linh en ik ondertussen zelf ook kunnen besturen), alom andere leefstijl dus! We zitten nu in Can Tho, waar het grootste deel van Linhs fam woont en waar we dus hoofdzakelijk verblijven. Vrijdag gaan we naar het grootste eiland van VN, paar daagjes zon en zee! (hopelijk zon, geen regen..) en volgende week Saigon!

Verwacht over een tijdje maar een meer interessante update, maar voor nu weet iedereen dat we nog leven ;)

Ngong nang! (slaap lekker!)

X Jooooosien

Review - And Then There Were None

Titel: And Then There Were None
Schijver: Agathe Christie
Pagina's: 317
Uitgegeven in: 1939

First, there were ten - a curious assortment of strangers summoned as weekend guests to a private island off the coast of Devon. Their host, an eccentric millionaire unknown to all of them, is nowhere to be found. All that the guests have in common is a wicked past they're unwilling to reveal - and a secret that will seal their fate. For each has been marked for murder. One by one they fall prey. Before the weekend is out, there will be none. And only the dead are above suspicion.

Gisteren avond rond een uur of 7 begon ik aan dit boek...
Heel veel ge-'queer' en driepunters later...
Wist ik om 12 uur middernacht...
Wie de dader was...

Woah, dit was een zeer zeer spannend boek. Zo simpel de basis misschien is, zo ongelooflijk onwetend ben je de hele tijd. Ik geloof niet dat ik een boek zo graag uit heb willen lezen. Ik ging er al zo snel doorheen, maar wilde eigenlijk nog sneller lezen! Nou ik geloof dat dat al wel wat zegt over Christies talent voor murder mysteries.

Je wordt aan het begin van het verhaal in het diepe gegooid. Je krijgt 10 personages voorgeschoteld die zelf geen idee hebben wat ze precies gaan doen op Soldier Island. Net zo min weet de lezer wat zich gaat afspelen op het (queer) eiland. Ik was nogal gedesoriënteerd in het begin door al die namen en vooral toen de schuldverklaringen plots in het rond werden gegooid. En ik verdacht bovendien IEDEREEN. Ik probeerde uit rare namen woorden te halen en zocht met alle macht naar clues. Maar ik had echt niets door.

Die bijgevoegde epiloog was voor mij dan ook zeer nodig. Ik had het nooit gesnapt zonder en dan had ik waarschijnlijk niet kunnen slapen van de onwetendheid. En de personages zeggen het zelf vaak genoeg: het is nogal queer... en fantastic, maar het is uiteindelijk echt gebeurd en geen droom. Brrr ik kreeg er ook echt de rillingen van. (Vooral toen ik tijdens de epiloog ondertussen naar Agnes Obel luisterde. Omg, that's some creepy music in combination with Agathe Christie!)

Dus wil je een fast-read? Heb je wat spanning en intrige nodig? En stiekem ook een beetje angst? Zoek een Agathe Christie boek op, want van de review van Josine van Murder On The Orient Express begreep ik dat ze een beetje op dezelfde lijn als ik zat. En ik raad aan voor the ultimate Christie experience om wat Agnes Obel op te zetten. Hier een voorproefje:

 

Volgende Book Jar bepaalde boek is The Book Thief! En Yumi super veel succes vandaag!

 

 

Hugs,

 

Iris



Review - Freedom

 

Titel: Freedom
Schijver: Jonathan Franzen
Pagina's: 597
Uitgegeven in: 2010

An international bestseller and the novel of the year, 'Freedom' is an epic of contemporary love and marriage. This is the story of the Berglunds, their son Joey, their daughter Jessica and their friend Richard Katz. It is about how we use and abuse our freedom; about the beginning and ending of love; teenage lust; the unexpectedness of adult life; why we compete with our friends; how we betray those closest to us; and why things almost never work out as they 'should'. It is a story about the human heart, and what it leads us to do to ourselves and each other.


Dit was een lang boek en ik moet bekennen dat ik er ook even over gedaan heb om het uit te lezen. Ik heb tussendoor een ander boek gelezen, omdat het me moeite kostte om terug in het verhaal te komen. Dit boek is niet zomaar een tussendoortje, het vraagt de aandacht en verdient die ook. Het heeft niet per se een spannend plot, behalve de levens van de 4 point of viewers. En die point of viewers zijn nou niet bepaald likeable. In dat opzicht zit er geen één personage in dat werkelijk inleefbaar is of je medeleven verdient, maar toch op de een of andere manier wordt er een bepaalde sympathie geproduceerd. Door alle uitleg, door de verschillende POV's en door eigenlijk het totaal plaatje te krijgen, ga je de acties van de personages begrijpen. En ik geloof dat daar de sympathie vandaan komt.

Dit boek is dan ook lang vanwege een hoop details. Je krijgt niet zomaar een kijkje in het leven van bv. Patty Berglund, maar je krijgt haar jeugd en alles dat daar op volgt te horen. Dat maakt dat de personages erg levendig zijn en ontwikkeling doormaken. Ontwikkeling is erg belangrijk in dit verhaal. Maar de lengte van Freedom komt ook door de uitwijdingen over issues die aangehaald worden. Zo staan er een hoop overdenkingen over natuur, Irak en andere politiek in. Je kunt het daar mee eens zijn of niet, maar alsnog past het bij ieder personage aan wie de mening wordt toegeschreven. (En je kunt uit deze overdenkingen erg goed aflezen waar Franzen zijn standpunt inneemt)

Eén van de dingen die je aan het lezen houdt is de manier van schrijven van Franzen. Hij schrijft bijna lyrisch of met een bepaald ritme. Ik weet niet wat het precies is, maar ook al bestaat een bladzijde uit slechts twee alineas, je leest het in een vloeiende beweging door. Dat helpt je waarschijnlijk ook door minder interessante stukken heen, maar is niet altijd voldoende.

Soms vond ik het drama gehalte een beetje doorslaan. Ik weet niet of het kwam door het gezeur van personages of misschien de ongeloofwaardigheid, maar dan kon ik het even niet hebben. Misschien heb ik meer hoop in de mensheid dan Franzen heeft, omdat hij de bevolking nogal eens vreselijk neerzet, maar ik geloof niet dat er slechts van deze  'beschadigde' mensen zijn. En ik geloof dat hij door het einde ook al aangeeft dat hij toch echt wel hoop heeft voor ons allen. En dat is misschien ook wel mooi om te koppelen aan de titel van het boek. We hopen (of simpelweg eisen) altijd op vrijheid en het is toch niet altijd het beste. Misschien een cliché moraal, maar toch ongelooflijk waar als je het mij vraagt.

Lees het zeker als je eens goed wilt nadenken en een eigentijds boek wilt lezen. Het gaat echt over 'ons'. Over vijftig jaar is het misschien niet meer zo interessant, maar nu juist wel. Mijn volgende read is btw bepaald door The Book Jar en zal And Then There Were None van Agathe Christie zijn. Iets lichtere kost heb ik wel even nodig.

Hugs,

Iris

(sorry voor deze lange, lange post, maar het is ook zo'n lang boek!)

Inside job

Hier een exclusieve kijk achter de schermen van de opleiding biologie.