Arrrrr!!

The ARRRRR van Reviews en Recommendations en natuurlijk het altijd en eeuwige Random this time! Het is zondag en ik ben te lui om een volledige review te schrijven én ik wil heel graag leuke muziek met jullie delen. Dus doe ik het allebei in het kort!

Review
Ik heb net Cirrus Flux van Matthew Skelton uitgelezen en het was een leuk en spannend boekje. Ik zeg boekje, want net zoals Mardie had met The Prince of Mist, zo had ik ook met dit boek dat het best wat uitgebreider mocht. Het verhaal gaat over een jongen in een weeshuis - Cirrus Flux - en hij wordt in de gaten gehouden. Waarom een kille madame, een man met een vuurvogel en een invalide met een alziend oog hem allemaal in handen willen krijgen wordt langzaam duidelijk. En het heeft een hoop te maken met zijn vader, dat kan ik je alvast wel vertellen.

Het verhaal speelt zich af in de 18e eeuw in Londen en doet iet wat steam punk achtig aan, maar waar Leviathan bijvoorbeeld de kans neemt om op de interessante details in te gaan, laat Skelton die kans liggen. Desalniettemin (danku Mardie voor het mij helpen herinneren dat dit woord bestaat) blijft het boekje boeien, want wat gaat die arme jongen overkomen? Ik denk dat het zeker bij kinderen goed aan slaat. Zelf verwacht ik meer uitleg, meer details, meer diepgang, maar een kinderboek heeft dat niet altijd nodig. Het einde was teleurstellend, maar alsnog een oké afsluiter voor een jonger leespubliek. Vandaar dat het een fun read was voor tussendoor! (en de cover is eigenlijk erg mooi en hardcover en hij was spotgoedkoop!).

Recommendations
En dan nu de recommendation! Ik kwam tijdens een youtube speurtocht op dit duo uit: The Oh Hellos. Ofwel music making siblings (dit klinkt zo leuk) Maggie en Tyler Heath. Ze hebben in 2011 een EP uitgebracht en in 2012 een volwaardig album dat Trough The Deep, Dark Valley heet. Deze laatste kun je gratis downloaden via hun website hierzo. En guys: het is awesome! Het is een beetje Of Monsters And Men achtig, maar dan toch net weer iets anders en ja mischien wat Lumineers/Mumford&Sons achtig. Dus het past helemaal in de huidige 'trend' (?).

En als ik dan toch bezig ben met recommendations heb ik nog een singer-songwriter/multi-instrumentalist. Xavier Rudd. Hij is een Australische surfdude. Dat maakt hem al awesome. Maar, ja, hij heeft al best wat werk uitgebracht, maar ik ken hem van zijn nieuwste album Spirit Bird. Zijn muziek is rustgevend, heeft zelfs natuurgeluiden, de occasional digeridoo solo, mondharmonica's, exotische percussie en weet ik veel wat nog meer. (En het meeste speelt hij dus zelf). Zijn album kun je niet gratis downloaden, maar je komt er vast wel op een andere manier aan. Ik sluit af met het mooie Follow The Sun.

Hugs,

Iris


P.S. Book Jar heeft mij gezegd dat ik The Princess Bride moet gaan lezen. Ik nu doe dat.
P.S.S. Welcome back Mardie (;

Review: The Prince of Mist

Titel: The Prince of Mist
Geschreven door: Carloz Ruiz Zafón
Uitgekomen in: 1993 (???)
Pagina's: 202
Tagline: He steals souls... He is waiting for yours...

'The Prince of Mist never left. He has remained in the shadows waiting for something powerful to return him to the world of the living. And nothing is as powerful as a promise.'

From the moment he moves to the house overlooking the sea, 13-year-old Max has a feeling that something isn't right. Even before he's crossed the threshold he has the strangest sensation that time is slowing down, and whose is that sinister, black cat with its glittering stare? It's appeared from nowhere and attached itself to the family, watching their every move. As Max, his sister Alicia and their new friend Roland delve into the past they encounter the terrifying story of the Prince of Mist, who has scores to settle...

Long time, no see, bloggert!

Josine had dit boek ook gelezen, maar voelde niet de behoefte om het nog een keer te lezen, dus mocht ik hem hebben. Dank u, Josine!

Laat de review beginnen.

Kort gezegd vond ik het een goed leuk boek. Het was spannend en het hield mijn aandacht goed vast. Okay, toegezegd, ik deed er een aantal bladzijdes over om erin te komen, maar ik denk dat dit meer te maken had met mijn lees-dip van de laatste maanden dan dat het aan het boek lag.

Dit is het tweede boek wat ik uit de "Niebla"-serie lees (Niebla is Spaans voor mist) en ik kon hier en daar wel wat overeenkomsten vinden met The Midnight Palace, maar op geen enkel moment irriteerde mij dit, of kwam het lui over. Dus dat is wel knap gedaan.

Ik vond wel dat aan dit boek duidelijker te merken was dat het voor kinderen geschreven is. Het verhaal is redelijk kort door de bocht (maar ja het is ook maar 202 pagina's lang), om het zo te zeggen. Het verhaal ontwikkeld zich redelijk snel en er zijn weinig uitbreidingen in het verhaal zelf. Verder weinig plaats voor veel details (maar again, 202 pagina's geven niet echt de ruimte), wat ik op sommige momenten jammer vond, zeker omdat magie een belangrijke rol speelt in de boeken van Zafòn. Misschien is het weglaten van details over de magie in het boek juist een manier om mysterie op te roepen, maar in dit  boek stoorde ik mij er soms aan. Er was niet echt iets om mijn aandacht te verplaatsen van de weinige details naar iets anders, wat de schrijver in zijn andere boeken bij mij in ieder geval wel voor elkaar had gekregen.

Desalniettemin (heerlijk woord) was het een spannend verhaal en kreeg het mij zeker meegesleept. Alleen het einde was poep, niet omdat het slecht was, maar gewoon omdat het poep was. Dat deed Zafòn in The Midnight Palace ook al en nu had ik zoiets van "Nee. Nee. Poep. Stom. Waarom doe je dat nouuuuuuu?"

Dit boek krijgt van mij een 7.5. Het boek heeft voor mij persoonlijk hier en daar zijn foutjes, maar het verhaal is zeker spannend en ook erg orgineel.

xoxo
Mardie

Review - De Oceaan aan het Einde van het Pad

Titel: De Oceaan aan het Einde van het Pad
Schijver: Neil Gaiman (!!!!!!)
Pagina's: 275
Uitgegeven in: 2013

Sussex, England. A middle-aged man returns to his childhood home to attend a funeral. Although the house he lived in is long gone, he is drawn to the farm at the end of the road, where, when he was seven, he encountered a most remarkable girl, Lettie Hempstock, and her mother and grandmother. He hasn't thought of Lettie in decades, and yet as he sits by the pond (a pond that she'd claimed was an ocean) behind the ramshackle old farmhouse, the unremembered past comes flooding back. And it is a past too strange, too frightening, too dangerous to have happened to anyone, let alone a small boy.

Forty years earlier, a man committed suicide in a stolen car at this farm at the end of the road. Like a fuse on a firework, his death lit a touchpaper and resonated in unimaginable ways. The darkness was unleashed, something scary and thoroughly incomprehensible to a little boy. And Lettie—magical, comforting, wise beyond her years—promised to protect him, no matter what.

A groundbreaking work from a master, The Ocean at the End of the Lane is told with a rare understanding of all that makes us human, and shows the power of stories to reveal and shelter us from the darkness inside and out. It is a stirring, terrifying, and elegiac fable as delicate as a butterfly's wing and as menacing as a knife in the dark.

Dit was al weer mijn 5e boek van Gaiman. En ik ben hem, zijn schrijfstaal, zijn verhalen, zijn personages, zijn monsters, zijn fantasie en wat nog meer nog steeds niet beu. In tegendeel: ik begin het juist meer te waarderen. In een review vertelde iemand dat ze Gaimans boeken niet meer indeelde in urban-fantasy of wat nog meer, maar dat ze het als het ware 'Gaimanesque' noemde, dat hij een genre op zich is. Daar ben ik het wel mee eens.

Dit boek is niet zo uitgebreid als American Gods of Anansi Boys, maar Gaiman krijgt het voor elkaar om weer een imaginaire wereld achter zijn verhaal te verwerken. Dit keer wordt er meer fantasie verwacht van de lezer, maar dat maakt het misschien wel net zo leuk. De fantasie/magische werelden van Gaiman zijn altijd verweven met ontzetttend realistische ideeën en gebeurtenissen. Ik weet niet hoe ik het anders kan zeggen, maar er zitten waarheden in zijn boeken terwijl het boek eigenlijk over monsters enz. gaat. En nergens - zoals ik bij The Gone-Away World wel had - verliest het boek aan geloofwaardigheid.

Ik wil niet te veel prijsgeven van het boek, alleen nog dat het bewonderenswaardige passages had. Ik maak tegenwoordig ezelsoortjes in bladzijdes waar ik mooie quotes zie staan (oeps, schend ik nu een bepaald persoons regels wat betreft boeken?) en ik had net zo goed het hele boek om kunnen vouwen. Nu willen jullie natuurlijk heel graag een voorbeeld:

"'En, ben ik geslaagd?'
'Je kunt niet slagen of zakken als je iemand wordt, lieverd.'"

Dank u zeer Gaiman, for another wonderfull book!

Btw: Mardie, Yumi, we hadden het laatst toch over lijstjes met wat je nog wilde doen? Nou, ik heb gisteren met mijn huisgenootje een karate les meegedaan en dat wilde ik al zo lang een keer doen! En ik zit nu onder de blauwe plekken en ik heb blaren en een bloedlip en spierpijn, maar ik ben zo blij dat ik mee ben geweest! It was awesome!

En: Penguin heeft een nieuwe lijn met street-art covers voor een kleine selectie boeken. Ze lagen in de boekenwinkel en ze zijn prachtig! Zie ze hier.

Btw²: kijk de trailer van The Book Thief. En ga dat boek lezen.

En als laatste: mijn volgende boek is weer Book Jar bepaald. Ik ga Cirrus Flux lezen van Matthew Skelton.

Hugs,

Iris

Review - The Gone-Away World

Titel: The Gone-Away World
Schijver: Nick Harkaway
Pagina's: 574
Uitgegeven in: 2009

There couldn’t be a fire along the Jorgmund Pipe. It was the last thing the world needed. But there it was, burning bright on national television. The Pipe was what kept the Livable Zone safe from the bandits, monsters and nightmares the Go Away War had left in its wake. The fire was a very big problem.

Enter Gonzo Lubitsch and his friends, the Haulage & HazMat Emergency Civil Freebooting Company, a team of master troubleshooters who roll into action when things get particularly hot. They helped build the Pipe. Now they have to preserve it—and save humanity yet again. But this job is not all it seems. It will touch more closely on Gonzo’s life, and that of his best friend, than either of them can imagine. And it will decide the fate of the Gone-Away World.

Equal parts raucous adventure, comic odyssey, geek nirvana and ultracool epic, The Gone-Away World is a story of—among other things—pirates, war, mimes, greed and ninjas. But it is also the story of a world, not unlike our own, in desperate need of heroes—however unlikely they may seem.

Ik zeg toch altijd dat American Gods het vreemdste boek is dat ik ooit gelezen heb? Nou, de overtreft toch echt Gaimans vreemdheid. Ik weet alleen niet of dat positief uitpakte voor dit debuut van Harkaway. Ninjas, mimespelers, monnikpiraten en wat nog meer. Ik kon er geen touw aan vast knopen en toch had het wel wat!

Als je het boek begint, wordt je in het diepe gegooid. Er is iets aan de hand, er is iets vreselijks gebeurd, maar eigenlijk is er daarvoor ook al iets vreselijks gebeurd alleen heb je geen idee wat die vreselijksen zijn. Confusion all over the place. Ten tweede kent de schrijfstijl geen grenzen. Van cryptische beschrijvingen voor spanningsopbouw tot ellenlange zinnen die werkelijk nergens over gaan maar die je toch blijft lezen. Daar wordt een hoop sarcasme bij gegooid. Er verschijnt regelmatig een BOEMBAM en andere klanken en ondertussen krijg je te maken met hallucinaties, mutaties, dromen, nachtmerries, ninja-stuff en ook nog wat wetenschappelijke taal.

Het meest was complete gibberish. Ik begreep vaak niet waar de afwijkende verhaallijnen over gingen en zijn uitgebreide zinnen brachten me nogal van mijn stuk. Het was een hoop om ineens op te nemen vooral omdat ik er geen rode draad in kon vinden. De meeste stukjes vielen op zijn plaats, maar een hoop blijft voor mij ook onverklaarbaar. Misschien is dat ook wel de bedoeling geweest van de schrijver, want het was werkelijk een mengelmoes van vanalles en nog wat. Dat pakte niet altijd goed uit, want voor mij was het allemaal nogal ongeloofwaardig of misschien zelfs overdreven.

Het was echter niet slecht. Er zat een goede plotwending in en een aantal goede ideeën. Het is anti anti anti anti kapitalistisch en dat wordt werkelijk tot het extreme gevoerd aangezien het kapitalisme met ninjas wordt gecombineerd. En wow, die schrijver heeft een hoop fantasie. Het was een fun ride, maar vaak ook een vreemde en verwarrende en overweldigende ride.

Next up is The Ocean At The End Of The Lane van Neil Gaiman en wauw ik ben zo benieuwd! Ik heb hem vrijdag gekocht met in gedachte dat Gaiman op dat moment in Nederland was en ik er niet bij kon zijn. (Sob) Daarom trakteerde ik mezelf maar op een prachtige prachtige hardcover (helaas wel in het Nederlands) en it's so gorgeous! Als je nog niet benieuwd bent naar dit boek lees dan Patrick Rothfuss' review hier.


Hugs,

Iris

P.S. Josine heel veel plezier tijdens de intro week!

Review - De Boekendief

Titel: De Boekendief
Schijver: Markus Zusak
Pagina's: 556
Uitgegeven in: 2005

Duitsland, 1939. Liesel is pas negen jaar oud wanneer ze door haar moeder naar een pleeggezin in de buurt van Munchen wordt gebracht. Een van haar geliefde bezittingen is een klein zwart boekje, 'Het Doodgravershandboek', dat ze vond op het graf van haar broertje. In de jaren dat Liesel bij de Hubermanns woont, wordt ze een gewiekste boekendief. Ze redt boeken van de nazi-boekverbrandingen en steelt ze uit de bibliotheek van de burgemeester. Tijdens de verwoestende bombardementen klampt ze zich vast aan haar schatten. Dit is een verhaal van moed, vriendschap, liefde en overleven, dood en verdriet. Dit is Liesels leven in de Himmelstraat, verteld door de ogen van de Dood, een toepasselijke verteller. Maar zal hij haar ook sparen?

Van een boek dat in 1939 is geschreven ben ik over gegaan naar een boek dat begint in 1939. (dat vond ik even een interessante toevalligheid) Ik weet dat Josine en Yumi dit boek al hebben gelezen, dus ik hoef jullie niet te overtuigen om het te lezen. Mardie moet het gewoon gaan lezen. Ik ga ook geen uitgebreide review van het gehele boek doen, maar haal gewoon wat puntjes aan waar ik aan moest denken bij en na het lezen.

Ten eerste, de verteller, ofwel De Dood. De manier waarop het verhaal verteld wordt, is nogal experimenteel. Ik denk dat het natuurlijk hier en daar niet perfect is, zeker niet als je er voor kiest om de 'allombekende Dood' als verteller aan te wijzen, maar het werkte. Ik had het erg interessant gevonden om dit verder uitgewerkt te zien. Het perspectief is namelijk uniek, omdat De Dood enerzijds betrokken is bij de gebeurtenissen maar anderzijds een bepaalde afstand neemt van de mensen. Bovendien denk ik dat Zusak in deze verteller een hoop ideeën van deze tijd heeft kunnen stoppen die naar mijn idee vaak missen in oorlogsverhalen omdat ze vanuit de overlevenden, de slachtoffers, de daders en wat dan ook worden verteld. Met onze generatie wordt dat steeds moeilijker. Wij hebben het niet meegemaakt en beleven de Tweede Wereldoorlog door verhalen die verteld worden door mensen die het ook maar kennen van verhalen. (Oh oh, ik noem hier bijna een postmodernistisch idee: het simulacrum) Misschien zijn wij in zekere zin de dood wel, omdat we weten dat we in zekere zin afstand moeten nemen van die oorlogen, maar tegelijkertijd een plek moeten bewaren om on schuldig te voelen? Of om te rouwen? Of om wat dan ook te doen.

Ik denk dat dat laatste, wij kennen slechts de verhalen, ook mijn kritiek punt inhoudt. Zusaks verhaal is geromantiseerd. Hoe lelijk de achtergrond ook mag zijn en hoewel er ook vast zulke mensen zijn geweest is de Himmelstraat wel een erg 'goede' straat. (Met uitzondering misschien van de ware nazisten en Hitler lievende mensen die soms genoemd worden.) Hans Hubermann, Rudy, Rosa, Liesel zelf. Al die goede mensen, dat is natuurlijk prachtig, maar misschien ook niet even realistisch. Want vaak kon je niet anders dan 'heil Hitleren' etc. Maar alsnog: is het echt erg dat het geromantiseerd is? Geeft dit niet juist blijk aan een beetje hoop in de mens? Is dit metamodernisme!?!

Ik weet het ook allemaal niet. En eigenlijk doet het er niet eens echt toe als je De Boekendief leest. Maar je kunt dit verhaal niet als een naïveling lezen. Noch kun je over de schrijfstijl van Zusak heen lezen zonder door te hebben wat voor woordenspel hij speelt. (Ik vond het prachtig) Noch kan de symboliek van woorden je zijn ontgaan. Maar, ja, ik vond dit een goed boek!

En guess what ik heb nog een fast-read voor de boeg, want mijn volgende Book Jar bepaalde boek is Light! Oeeeeh...

Hugs,

Iris

Review - The Shining

de omslag van mijn versie, en
je weet het nog niet voordat je begint,
maar de tekening past echt heel goed bij
het verhaal.

 Titel: The Shining
Geschreven door: Stephen King
Uitgekomen in: 1977
Pagina's: 659

Jack Torrance's new job at the Overlook Hotel is the perfect chance for a fresh start. As the off-season caretaker at the atmospheric old hotel, he'll have plenty of time to spend reconnecting with his family and working on his writing. But as the harsh winter weather sets in, the idyllic location feels ever more remote... and more sinister. And the only one to notice the strange and terrible forces gathering around the Overlook is Danny Torrance, a uniquely gifted five-year-old.

Holy freaking fuck. Dit boek, jongens, ik kreeg er bijna een hartaanval van, zo spannend was het. Ik heb de afgelopen weken al regelmatig gerambled over dat het zo spannend was en hoe graag ik de hele tijd wilde doorlezen, maar dat vervaagd bij de finale die letterlijk mijn hart sneller deed kloppen.

Scary shit aside: dit is, naar mijn mening, ook gewoon een goed geschreven boek. King beschrijft de omgeving en hotel precies op zo'n manier dat ik alles zo voor mij kon zien. Ook de gevoelens en gebeurtenissen van de diverse personages worden goed neergezet. Verder weet hij ook op een geloofwaardige manier een vijfjarig kind te schrijven, zonder dat deze meteen kinderachtig overkomt, wat ik ook best knap vind. En zeker omdat het hele boek vanuit het oogpunt van de diverse personages geschreven wordt.

Daar heeft King ook nog een extra "trucje" (bij gebrek aan een beter woord), want het allemaal net wat spannender en intenser maakt. Hij schrijft de gebeurtenissen en de gedachten van de personages zo, dat je echt een "real-time" gedachtenstroom meemaakt. Het is niet echt dat je compleet in de gedachten meegaat, maar hij schrijft het zo dat je precies leest wat een personage denkt op dat moment. Het klinkt een beetje vaagjes ik weet het, maar als je het leest, dan snap je wat ik bedoel.

En wat ik nog meer heel goed vind aan dit boek, is dat het, ondanks de vele flashforwards die het boek bevat, nog steeds ECHT heel spannend blijft. Dankzij de flashforwards denk je dat er iets gaat gebeuren, en dan gebeurt dat ook wel, maar toch anders dan je jezelf had voorgesteld. Dat vind ik erg leuk, ik houd namelijk niet van voorspelbaarheid (wie wel).

Het is aan het begin ook niet precies duidelijk wat eigenlijk het probleem is. De nare dingen kruipen beetje bij beetje het verhaal in, zoals het verhaal beetje bij beetje mij vastgreep.

En het einde, OMIJNGOD het einde.

Ik geef dit boek een 9/10. Ik heb nog nooit gehad dat een boek mij zo opfokte (op een goede manier dan). Congrats to mister King.

M.

Edit: geen "Here's Johnny" in het boek te vinden!

Review - And Then There Were None

Titel: And Then There Were None
Schijver: Agathe Christie
Pagina's: 317
Uitgegeven in: 1939

First, there were ten - a curious assortment of strangers summoned as weekend guests to a private island off the coast of Devon. Their host, an eccentric millionaire unknown to all of them, is nowhere to be found. All that the guests have in common is a wicked past they're unwilling to reveal - and a secret that will seal their fate. For each has been marked for murder. One by one they fall prey. Before the weekend is out, there will be none. And only the dead are above suspicion.

Gisteren avond rond een uur of 7 begon ik aan dit boek...
Heel veel ge-'queer' en driepunters later...
Wist ik om 12 uur middernacht...
Wie de dader was...

Woah, dit was een zeer zeer spannend boek. Zo simpel de basis misschien is, zo ongelooflijk onwetend ben je de hele tijd. Ik geloof niet dat ik een boek zo graag uit heb willen lezen. Ik ging er al zo snel doorheen, maar wilde eigenlijk nog sneller lezen! Nou ik geloof dat dat al wel wat zegt over Christies talent voor murder mysteries.

Je wordt aan het begin van het verhaal in het diepe gegooid. Je krijgt 10 personages voorgeschoteld die zelf geen idee hebben wat ze precies gaan doen op Soldier Island. Net zo min weet de lezer wat zich gaat afspelen op het (queer) eiland. Ik was nogal gedesoriënteerd in het begin door al die namen en vooral toen de schuldverklaringen plots in het rond werden gegooid. En ik verdacht bovendien IEDEREEN. Ik probeerde uit rare namen woorden te halen en zocht met alle macht naar clues. Maar ik had echt niets door.

Die bijgevoegde epiloog was voor mij dan ook zeer nodig. Ik had het nooit gesnapt zonder en dan had ik waarschijnlijk niet kunnen slapen van de onwetendheid. En de personages zeggen het zelf vaak genoeg: het is nogal queer... en fantastic, maar het is uiteindelijk echt gebeurd en geen droom. Brrr ik kreeg er ook echt de rillingen van. (Vooral toen ik tijdens de epiloog ondertussen naar Agnes Obel luisterde. Omg, that's some creepy music in combination with Agathe Christie!)

Dus wil je een fast-read? Heb je wat spanning en intrige nodig? En stiekem ook een beetje angst? Zoek een Agathe Christie boek op, want van de review van Josine van Murder On The Orient Express begreep ik dat ze een beetje op dezelfde lijn als ik zat. En ik raad aan voor the ultimate Christie experience om wat Agnes Obel op te zetten. Hier een voorproefje:

 

Volgende Book Jar bepaalde boek is The Book Thief! En Yumi super veel succes vandaag!

 

 

Hugs,

 

Iris



Review - Freedom

 

Titel: Freedom
Schijver: Jonathan Franzen
Pagina's: 597
Uitgegeven in: 2010

An international bestseller and the novel of the year, 'Freedom' is an epic of contemporary love and marriage. This is the story of the Berglunds, their son Joey, their daughter Jessica and their friend Richard Katz. It is about how we use and abuse our freedom; about the beginning and ending of love; teenage lust; the unexpectedness of adult life; why we compete with our friends; how we betray those closest to us; and why things almost never work out as they 'should'. It is a story about the human heart, and what it leads us to do to ourselves and each other.


Dit was een lang boek en ik moet bekennen dat ik er ook even over gedaan heb om het uit te lezen. Ik heb tussendoor een ander boek gelezen, omdat het me moeite kostte om terug in het verhaal te komen. Dit boek is niet zomaar een tussendoortje, het vraagt de aandacht en verdient die ook. Het heeft niet per se een spannend plot, behalve de levens van de 4 point of viewers. En die point of viewers zijn nou niet bepaald likeable. In dat opzicht zit er geen één personage in dat werkelijk inleefbaar is of je medeleven verdient, maar toch op de een of andere manier wordt er een bepaalde sympathie geproduceerd. Door alle uitleg, door de verschillende POV's en door eigenlijk het totaal plaatje te krijgen, ga je de acties van de personages begrijpen. En ik geloof dat daar de sympathie vandaan komt.

Dit boek is dan ook lang vanwege een hoop details. Je krijgt niet zomaar een kijkje in het leven van bv. Patty Berglund, maar je krijgt haar jeugd en alles dat daar op volgt te horen. Dat maakt dat de personages erg levendig zijn en ontwikkeling doormaken. Ontwikkeling is erg belangrijk in dit verhaal. Maar de lengte van Freedom komt ook door de uitwijdingen over issues die aangehaald worden. Zo staan er een hoop overdenkingen over natuur, Irak en andere politiek in. Je kunt het daar mee eens zijn of niet, maar alsnog past het bij ieder personage aan wie de mening wordt toegeschreven. (En je kunt uit deze overdenkingen erg goed aflezen waar Franzen zijn standpunt inneemt)

Eén van de dingen die je aan het lezen houdt is de manier van schrijven van Franzen. Hij schrijft bijna lyrisch of met een bepaald ritme. Ik weet niet wat het precies is, maar ook al bestaat een bladzijde uit slechts twee alineas, je leest het in een vloeiende beweging door. Dat helpt je waarschijnlijk ook door minder interessante stukken heen, maar is niet altijd voldoende.

Soms vond ik het drama gehalte een beetje doorslaan. Ik weet niet of het kwam door het gezeur van personages of misschien de ongeloofwaardigheid, maar dan kon ik het even niet hebben. Misschien heb ik meer hoop in de mensheid dan Franzen heeft, omdat hij de bevolking nogal eens vreselijk neerzet, maar ik geloof niet dat er slechts van deze  'beschadigde' mensen zijn. En ik geloof dat hij door het einde ook al aangeeft dat hij toch echt wel hoop heeft voor ons allen. En dat is misschien ook wel mooi om te koppelen aan de titel van het boek. We hopen (of simpelweg eisen) altijd op vrijheid en het is toch niet altijd het beste. Misschien een cliché moraal, maar toch ongelooflijk waar als je het mij vraagt.

Lees het zeker als je eens goed wilt nadenken en een eigentijds boek wilt lezen. Het gaat echt over 'ons'. Over vijftig jaar is het misschien niet meer zo interessant, maar nu juist wel. Mijn volgende read is btw bepaald door The Book Jar en zal And Then There Were None van Agathe Christie zijn. Iets lichtere kost heb ik wel even nodig.

Hugs,

Iris

(sorry voor deze lange, lange post, maar het is ook zo'n lang boek!)

Review - Anansi Boys

Titel: Anansi Boys
Schijver: Neil Gaiman
Pagina's: 384
Uitgegeven in: 2006

Fat Charlie Nancy's normal life ended the moment his father dropped dead on a Florida karaoke stage. Charlie didn't know his dad was a god. And he never knew he had a brother.

Now brother Spider's on his doorstep -- about to make Fat Charlie's life more interesting... and a lot more dangerous.

Jullie weten allemaal hoe geweldig ik Neil Gaiman vind. Ik zei gisteren nog tegen Yumi: er zijn maar twee schrijvers die ik echt aan iedereen zou aanraden; Neil Gaiman en Jasper Fforde. Dit is ten eerste omdat ik zo hard moet lachen als ik hun boeken lees. Ten tweede hebben ze beide zo een unieke stijl die mij erg aanspreekt.

Anansi Boys is een boek dat een beetje dezelfde thematiek heeft als Gaiman's eerdere boeken. Ik zou het graag het Bohemian Rhapsody-effect willen noemen. Daarmee verwijs ik naar deze gif:



Want serieus, Gaiman is een meester in het vervagen van de lijnen tussen realiteit en fantasie. Dat is echt zijn ding. Niet voor niets dat goden en hun werelden vaak een belangrijke rol spelen in zijn boeken. Maar Gaiman gooit ons niet meteen in het diepe. Hij geeft ons eerst een personage dat zo ordinair is als maar zijn kan. Neem nu Charles Nancy, behalve zijn bijnaam Fat Charlie, is er werkelijk niets vreemd aan de Engelsman. Totdat zijn vader te overlijden komt en deze een god blijkt te zijn. En dan BAM. Gaiman's vreemde en magische wereld opent zich voor je. Het leuke is dat niet alleen jij als lezer helemaal flabbergasted bent, maar het hoofdpersonage is dat net zo goed. Heerlijk die gedeelde openbaring.

Anyways de formule van Gaiman is in alle 4 de boeken die ik van hem heb gelezen ongeveer hetzelfde. Een normaal lijkend persoon komt in aanraking met iets vreemds, iets nieuws, hij legt een ellelange reis af en wordt ondertussen bijgestaan door leuke vrouwen en meisjes en dan komt het vaak nog vreemdere einde. En toch, op de een of andere manier, is het nooit voorspelbaar (op een paar punten na dan). Zoals ik al eens eerder heb gezegd, geloof ik, Gaiman is een master verhalen verteller. Je gaat het gewoon geloven hoe ongeloofwaardig het eigenlijk is.

Waarom Anansi Boys op zichzelf dan 4/5 verdient? Omdat de vrouwelijke personages werkelijk kick-ass zijn. Maeve Livingstone is mijn heldin. Favoriete quote: 'Ah well, she thought. Being dead is probably just like everything else in life: you pick something of it up as you go along, and you just make up the rest.' Je moet het boek lezen om te begrijpen waarom ik zo hard lachte.

Nou dat was weer een leuke Gaiman read! En als reactie op Josine's post: ik zou zo gauw echt niet weten wat ik zou willen lezen. Dus verdien er maar moneytjes mee (: Ennn excuus dat ik jouw post niet goed had gelezen en je al begonnen was aan je bookjar. Dus Mardie is enige die er geen heeft? (hinthint)

Nou dat was het! Tot morgen!

Hugs,
Iris

(btw als ik de foto's binnen heb zal ik ook een review/recap maken van Best Kept Secret!)

Review – The Suspicions of Mr Whicher, or, The Murder At Road Hill House

Titel: The Suspicions of Mr Whicher, or, The Murder At Road Hill House

Schrijfster: Kate Summerscale

Uitgekomen in: 2008

Blz: 302 die de moeite zijn te lezen, de rest is ‘notes’

It is a summer's night in 1860. In an elegant detached Georgian house in the village of Road, Wiltshire, all is quiet. Behind shuttered windows the Kent family lies sound asleep. At some point after midnight a dog barks. The family wakes the next morning to a horrific discovery: an unimaginably gruesome murder has taken place in their home. The household reverberates with shock, not least because the guilty party is surely still among them. Jack Whicher of Scotland Yard, the most celebrated detective of his day, reaches Road Hill House a fortnight later. He faces an unenviable task: to solve a case in which the grieving family are the suspects. The murder provokes national hysteria. The thought of what might be festering behind the closed doors of respectable middle-class homes - scheming servants, rebellious children, insanity, jealousy, loneliness and loathing - arouses fear and a kind of excitement. But when Whicher reaches his shocking conclusion there is uproar and bewilderment. A true story that inspired a generation of writers such as Wilkie Collins, Charles Dickens and Arthur Conan Doyle, this has all the hallmarks of the classic murder mystery - a body; a detective; a country house steeped in secrets. In The Suspicions of Mr Whicher Kate Summerscale untangles the facts behind this notorious case, bringing it back to vivid, extraordinary life. (sorry, lenghty)

 Okaaai. Dit is het boek dat het langste ooit ongelezen op mijn plankje heeft gestaan. Ik weet nog goed dat ik het kocht, samen met dat coole Dracula, the Undead boek. Dat was in.. 2008? 2009? That’s a lot of precious reading time gone by. Maar achteraf kan ik niet echt zeggen dat ik spijt heb dat ik het niet eerder heb gelezen.

Het begint met de introductie van de personages. Toen ik het de vorige keer attempteerde te lezen was ik dan ook na 1 hoofdstuk (of 6 blz..) al gestopt, omdat ik toch niet wist wie al die namen waren en ik had er gewoon geen zin in. Maar laatst was ik dan toch maar opnieuw begonnen, en na die zesde bladzijde werd het eigenlijk een stuk beter, want de moord kwam vrij snel daarna. Dat hele debacle had veel luguberder en enger kunnen zijn (het thriller-aspect vond ik niet zo sterk, het was ook niet spannend ofzo), al was het idee van een 4-jarig jongetje dat uit z’n bed gehaald wordt in een van binnen afgesloten huis, vervolgens gestikt, met messen bewerkt en in een wc-pot geduwd wordt wel behoorlijk vies en verontrustend. Maar eigenlijk krijg je helemaal niet te maken met dat jongetje en die scene wordt ook alleen later beschreven als speculatie en bekenningen (je zit niet echt ooit in  de scene). Vervolgens wordt dus duidelijk dat iemand uit het huishouden het gedaan moet hebben, en de famous (?) detective mr. Jack Whicher wordt ingeschakeld om het raadsel uit te zoeken.

Dit is een waargebeurd verhaal. Volgens mij weet echter nog steeds niemand zeker wat er gebeurd is, en dat klinkt ook door in het boek. Er wordt een schuldige aangewezen en berecht, maar door het verhaal heen en zelfs aan het eind van het boek weet je nog steeds niet helemaal zeker wat nou de situatie was, en er worden nog andere theorieën op los gelaten.

Wat ik wel sterk vond aan dit boek, is dat de personages allemaal verschillende kanten hebben, ze hebben iets te verbergen en je vertrouwt eigenlijk niemand. Wel jammer dat dit maar bij 2 of 3 personages gedaan werd, de rest van de Kent-familie en hun servants werd gewoon niet verdacht en bijna geheel buiten beschouwing gelaten.

Het boek is niet heel erg plot-gebaseerd, het is geen thriller met plotselinge wendingen, het is niet bedoeld om angst aan te jagen. Het is een heeel gedetailleerde beschrijving van de moordzaak, de levens van de betrokken ervoor, tijdens en na de misdaad en wijdt soms uit naar andere vergelijkbare rechtszaken in die tijd. Het is feitelijk geschreven en mist voor mij dat fantastische element en die spanning die andere detective-verhalen zo vermakelijk maken. Dit boek is meer geschikt voor mensen die of wat willen weten over misdaden in victorian england, of die heel geïnteresseerd zijn in de Kent-moordzaak. Voor jullie raad ik het dan ook niet echt aan, het was bij tijden wel leuk, maar niet bijzonder boeiend (zoals ik tijdens Iris zei gisteren was ik tijdens het lezen ook in slaap gevallen (OVERDAG), dus dat zegt al iets). The Suspicions krijgt van mij 2.5/5, wat ik op GR maar heb afgerond op 3 sterren.

En nu ben ik Myrren’s Gift van Fiona McIntosh aan het lezen! Dit is een stuk beter, na eventjes lezen was ik al op blz. 80.. Ik ben nu net voorbij het deel waar Myrren’s situatie een beetje ontwricht raakt zullen we maar zeggen (jeez, die details!), wat de inaugureerden onder jullie wel begrijpen denk ik. Anyway, it’s awesome, en ik ga gelijk weer verder lezen!

With luuuurv,

Josine

Review - Game Of Thrones

Titel: Game Of Thrones
Schijver: George R.R. Martin
Serie: A Song Of Ice And Fire
Pagina's: 807
Uitgegeven in: 1997

This book needs no introduction.

Nou, ik heb het eerste deel van de A Song Of Ice And Fire serie uit. Ik wil hier niet te veel over uitwijden. We kennen de serie allemaal. Zijn of al bij boek nummer 25 of hebben tenminste één seizoen van de tv serie gezien. Ik zelf heb natuurlijk éérst de serie gezien en dat betekent dat ik het boek altijd zal vergelijken met de serie. Dat zat me echter niet dwars. Ik was een hoop al weer vergeten en eigenlijk vond ik het nog steeds even spannend. Net zoals met de boeken van Terry Goodkind had ik bijna geen hinder van de serie.

Natuurlijk was de verwarring, net zoals bij de serie, zeer groot toen ik in het verhaal werd gegooid met twintigduizend personages en geen enkele houvast over wie wie was. Maar dit boek heeft een hoop erg duidelijk voor mij gemaakt. Ik weet niet of ik dingen in de serie gewoon verkeerd begrepen heb of dat het nooit in de serie naar voren was gekomen, maar sommige zaken werden me plots duidelijk! Ik wist echt niet dat Maester Aemon een Targaryen was! En dat Jorah Mormont van die Mormont mensen kwam en nogal een schandaal had veroorzaakt!

Maar ieder fantasy boek heeft natuurlijk zoveel personages en zoveel fantasy boeken hebben de POV hoofdstukken van verschillende mensen. Dat vind ik nog altijd een zeer slimme zet als je het mij vraagt. Je kijkt achter de schermen bij béide kampen of in dit geval bij álle kampen en daar houd ik wel van. Mijn favorieten? Tyrion, Arya en Catelyn. En eigenlijk vind ik hen in de serie ook erg leuk!

Ook even een opmerking over de leeftijden, want werkelijk wat er allemaal met de 13-jarige Dany gebeurt.. Dat shockte me wel even. In de serie leken ze ook jong, maar niet zó jong. Maar dat vond ik niet per se een minpunt of wat dan ook, maar misschien maakte het het wel wat minder geloofwaardig. Over andere elementen had ik niet zo zeer te klagen. Alleen was het einde al gespoiled door de serie en dat was de enige hinder die ik had. Het einde was voor mij niet zo heel interessant meer.

Nou ik ga ze zeker verder lezen. Dus er staat weer een hele serie op mijn to-read lijst. Maar ik ga eerst The Great Gatsby lezen zodat ik de film kan zien! (Wie gaat er wanneer mee (:? )

Hugs,

Iris

Review – Catcher in the Rye

Titel: The Catcher in the Rye

Schrijver: J.D. Salinger

Uitgekomen in: 1951

Blz: 192

There is no discription on the back! Maar dat heeft dit boek ook niet echt nodig, want er is niet veel aan plot om uit te leggen. Onze protagonist, Holden Caulfield, blikt terug op een tijd in zijn zestiende levensjaar (de ‘verteller’ is niet veel verder, Holden is dan zeventien), die hem langzaam maar zeker verandert.

Een van de eerste dingen die mij opvielen toen ik begon met dit boek, was de manier van schrijven. Veel boeken tegenwoordig zijn heel erg in-your-face geschreven, met veel grooootste scènes en grand gestures, levensomvattende beslissingen e.d e.d.. Dat was dit absoluut niet. Eigenlijk is het een simpel verhaal, niet eens echt een verhaal, je volgt Holden alleen maar terwijl hij een paar dagen door verschillende plaatsen rondzwerft, waaronder New York, zijn thuis en de kostschool (waar hij besluit niet meer terug te komen). Het is net een soort maalstroom van gedachten en gebeurtenissen, waardoor je veel te weten komt over de manier waarop Holden tegen de wereld, de mensen om hem heen en ook zichzelf aankijkt.

Holden heeft moeite met iets waarmee veel mensen kampen: verandering. Op sommige punten lijkt hij heel volwassen, bijvoorbeeld als je hem vergelijkt met zijn medestudenten, die hij ‘phony’ noemt; veel mensen zijn nep en weten niet wat belangrijk is en lopen maar met een cirkeltje om hun doel heen (ik para-para-parafraseer). Op dat gebied is Holden vrij volwassen in zijn hoofd, maar dan is hij aan de andere kant ook weer zo kinderlijk.. Hij liegt alles bij elkaar wat los en vast zit, verzint de meest fantastische verhalen, hij kan niet aannemen dat mensen veranderen, zoals zijn jeugdvriendinnetje Jane, die hij nu niet los kan zien van het meisje dat ze was, in plaats van de jonge vrouw die ze wordt. Hij heeft wel weet van veel dingen, maar heeft er geen ervaring mee, zodat hij er eigenlijk toch niet zoveel van weet. Neem bijvoorbeeld seks; hij zegt dat hij hier veel over praat en denkt (het is geen vies boek hoor), maar het komt erop neer dat hij het nog niet heeft gedaan. Die overgang en beslissing is een symbool van een grotere verandering, het verschil tussen kind en volwassen zijn. Dit is iets wat hij eigenlijk niet los wil laten, Holden wil dat alles een beetje hetzelfde blijft. Maar natuurlijk leert hij wel wat levenslessen en eindigt hij op een andere noot dan waarop hij begon.

Het klinkt allemaal een beetje zwaar zo, maar dat was echt totaal niet. Ik zit nu ook meer met deze ideeen in mijn hoofd omdat ik het crashcourse filmpje over Catcher  heb gekeken dan dat ik hiermee bezig was tijdens het lezen. Het leest makkelijk weg en ondanks dat er niet echt een plot in zit, wordt het boek toch niet saai. Ik kan ook niet zeggen dat dit was omdat ik Holden zo’n geweldig personage was, waar ik veel mee meeleefde, want dat was niet zo extreem. Het boek heeft gewoon iets, bepaalde punten zullen voor iedereen wel een beetje herkenbaar zijn, het is goed voor te stellen dat Holden een normale tiener is (al dacht ik door de onderwerpen waar hij telkens over begon en zijn manier van praten wel dat hij een beetje sociaal gestoord was, maybe it’s just me).

Ik vond het een goed boek, maar het heeft niet zoveel indruk op me gemaakt als dat het bij sommige mensen doet. Dit is wel een goed verhaal voor jongvolwassenen, als je ook nog een beetje om die transitie van kind/volwassene heenzweeft. Het is herkenbaar, of je nu wel of niet een soortgelijke tijd als Holden doormaakt. En natuurlijk is het een van dé Amerikaanse klassiekers, dus dat is ook al een reden om het te lezen.

Om een lang verhaal kort te maken; van dit boek lezen word je niet slechter, en het kan zomaar zijn dat je iets leert, over jezelf of over anderen. Dus heb je ‘m in je kast liggen; laat hem niet tot in de eeuwigheid verstoffen!

De rating is een beetje moeilijk voor mij, maar ik ga voor de 3.5/5. Misschien dat een toekomstige reread nog een beetje waardering erboven op kan scheppen.

So long,

J.

review - Murder on the Orient Express

Titel: Murder on the Orient Express
Schrijfster: Agatha Christie
Serie: Hercule Poirot #10
Uitgekomen in: 1934
Aantal blz.: 190

"The murderer is with us - on the train now..."

Just after midnight, the famous Orient Express is stopped in its tracks by a snowdrift. By morning, the millionaire Samuel Ratchett lies dead in his compartment, stabbed a dozen times, his door locked from the inside. One of his fellow passengers must be the murderer.

Isolated by the storm and with a killer in their midst, detective Hercule Poirot must find the killer amongst a dozen of the dead man's enemies, before the murderer decides to strike again..


Mijn eerste Agatha Christie boek! Ik weet niet of jullie dat ook hebben, maar ik heb best wel een ding voor mysteries, ook al lees ik ze absoluut nooit. Net als met van die tv-episodes waar een groep zich in een afgesloten huis bevindt, er een moord gepleegd wordt en een van hen is de moordenaar.. Hetzelfde plot als in dit boek dus, alleen dan op een trein!

De hoofdpersoon, Hercule Poirot, detective excellente, komt met toeval op deze trein terecht, volgeladen met gewoon volk, prinsessen, gravinnen, graven en MOORD! Aan hem om tijdens een verschrikkelijke sneeuwstorm erachter te komen wie het gemunt heeft op de medepassagiers..

Ik heb het boek in één dag uitgelezen, het was zo meeslepend! En natuurlijk was het ook niet zo lang.. Agatha Christie heeft een heel vloeiende schrijfstijl, vol met dialoog, en het voelt nooit zwaar aan of ouderwets geschreven, ook al is het boek bijna 80 jaar geleden geschreven. De personages lijken op het eerste gezicht van die typetjes, maar blijken uiteindelijk allemaal een andere kant te hebben. Ook worden er geen overduidelijke clues gegeven wat de rest van het verhaal voor je verpest, je blijft maar raden. Misschien is dit ook wel omdat Poirot zijn overpeinzingen niet echt met je deelt, het is dus meer dialoog en beschrijving van de situatie. Ik had het einde ook niet kunnen raden, maar alles viel wel verrukkelijk op zijn plaats. Al was het misschien een beetje aan de fantastische kant.

Tussen alle dikke fantasy-pillen door deze maand was dit echt een welkome afwisseling. Het las supersnel weg en het was ook wel weer fijn om een boek te lezen met maar één rode draad in het verhaal.. Ik raad jullie zeker aan een keer een boek van Christie te lezen als je een beetje geïnteresseerd bent in zo'n detectiveverhaal. Ikzelf wil nu ook heel graag And Then There Were None lezen, net als Iris haha, wat zich voor zover ik weet afspeelt op een verlaten eiland.. Oehhhh.

Murder On the Orient Express krijgt van mij een dikke 4 sterren, en nu op naar het volgende boek op mijn TBR!

Fijn weekend nog allemaal :)

x J.

Review: Duizend Schitterende Zonnen

Titel: Duizend Schitterende Zonnen

Schrijver: Khaled Hosseini

Genre: Contemporary, Oorlog

Pagina's: 396

Uitgegeven in: 2007

Voorgelezen door: Sander de Heer

De ongeschoolde Mariam is vijftien jaar wanneer ze wordt uitgehuwelijkt aan de dertig jaar oudere schoenverkopen Rasheed in Kabul. Jaren later moet zij de beeldschone en slimme Laila naast zich dulden, die door Rasheed na een raketaanval uit het puin is gered. Rasheed neemt Laila in huis in de hoop dat zij hem de zoon zal schenken die Mariam hem niet kan geven. In eerste instantie overheersen tussen de twee vrouwen gevoelens van achterdocht en jaloezie, maar door de tirannieke houding van Rasheed ontstaat er langzamerhand een innige vriendschap. Samen zetten Mariam en Laila alles op alles om te overleven in de eindeloze oorlog van Afghanistan, die voor hen ook binnenshuis woedt.

Zoals jullie misschien is opgevallen heb ik het boek niet gelezen, maar geluisterd. Dit was eigenlijk mijn eerste ervaring met een luisterboek en het is me erg goed bevallen. De laatste tijd lees ik steeds moeilijker voordat ik naar bed ga: ik ben gewoon te moe. Ik heb ook niet erg vaak geluisterd voordat ik naar bed ging, meestal was ik na een half uur in slaap en ging de cd nog door, waardoor ik af en toe dingen opving. Vooral heb ik geluisterd in de temps mort van mijn leven. De tijd dat ik naar de bus wandel, er op wacht, in de bus zelf, tijdens het koken etc. Als je de cd's overzet op je Ipod gaat dat prima. Daarom heb ik dit boek ook zo snel uit gekregen. Erg, erg fijn dus. 

Ik moet wel eerlijk toegeven dat dit boek eigenlijk niet goed bestemd is om te lezen in het openbaar. Het is vaak genoeg voorgekomen dat ik bijna zat te huilen in de bus, zie dat maar eens recht te trekken. Dat brengt mij meteen bij de nadelen van dit luisterboek:
1) het wordt ingesproken door een man
2) het wordt ingesproken
Puur het feit dat je voorgelezen wordt is KILLING. Je hebt niets in de hand, je kan niet vooruitlezen, sneller lezen bij stukken die je te spannend vindt en al helemaal niet iets overslaan. Dit boek zit vol momenten dat je het liefst je oren dicht wil doen, zo zielig en verschrikkelijk. En die man vertolkt gelijk met zijn stem alle mannen die in dit boek hateful zijn. De stem van Miriam's man krijgt meteen vorm en schraapt en hijgt en OMG.
Oké, misschien zijn dit niet echt nadelen, het waren meer punten die een heel ander soort leeservaring gaven.

Dan nu over het boek: het is zielig. Zielig zielig zielig. Ook heb ik dingen geleerd over de geschiedenis van Afghanistan die ik eigenlijk gewoon zou moeten weten. Soms ging het verhaal iets te langzaam naar mijn smaak, maar het zorgde er wel voor dat de personages meer vorm kregen, wat eigenlijk niet eens slecht is.
Ik heb het 4/5 punten geven. Waarom niet 5? Ik weet niet. Hoewel ik erg meeleefde met de personages en het allemaal erg zielig vond, heeft het me niet hard genoeg geraakt. Als ik dan toch een boek lees die me kapot wil maken, laat dan ook niets meer van me over. Snap je een beetje?

Nou. Dat was dat. Nu ga ik Iris contacteren over onze nieuwe Tumblr naam. (dit mailtje is geen spam) En dan ga ik nu verder met Sartre.
Josine! Maak een blog over je ervaringen op de uni!
Mardie! Laat eens iets horen! Iets!
Iris! Show me your intellect! Answer yo mail!